Skaranie boskie

unoszę się nad czerwonymi dachami kamienic
niesiony białym dymem z ceglanych kominów
ogarniam wzrokiem cały wszechświat mojego miasta
i zaglądam do okien codziennych ludzkich spraw

a wszystkiemu winne są białe skrzydła wyobraźni
którymi pokarał mnie Pan Bóg za grzechy sprzed lat
moje albo może nawet poprzednich pokoleń
tego nie wiem, niezbadane są wyroki boże

noszę swoje brzemię w pokorze (ono mnie nosi?)
dusza przeżywa niewyobrażalne katusze
gdy nie mogę twardo stąpnąć po bruku ulicy
bo muszę nad czerwonymi dachami kamienic
niesiony białym dymem z ceglanych kominów...

Podmiot liryczny

ten mój

podmiot liryczny

to kawał drania

ale proszę

żeby mnie z nim

nie utożsamiać

ja stoję z boku

to on

jest tutaj sprawcą

całego zamieszania

Chroniczny ból istnienia

(którym się z Wami nie podzielę)

nie podzielę się tym bólem
no nie patrz tak na mnie
to nie jest placek z wiśniami

w sumie nie ma się czym dzielić
ledwo go starczy dla mnie
a zresztą, idź sobie, masz swój

Echo

za dużo słów

wypowiedzianych

a może za szybko?

szybciej niż

wyrzut sumienia

i jeszcze to

brzęczące w uszach

przez resztę życia

cholerne echo

Nazywam się Wiatr

zaplątany w sidła gałęzi

wiśniowego sadu

schwytany w pułapkę

fabrycznego komina

wypędzony przez lufcik

z pewnej sypialni

ale wiatr!

Koniec świata

to nie jest nic spektakularnego
cienka linia drzew na horyzoncie
widzisz? a nad nią już tylko niebo
i tam jest koniec świata...mojego

Niemoc twórcza

dopadła mnie niemoc twórcza

i trzyma w śmiertelnym uścisku

swych haczykowatych szponów

w mojej biednej głowie pustka

ona nie zwalnia uchwytu

mimo nadludzkich wysiłków

nie wiem już sam co mam robić

polegnę w walce nierównej

i zapomniany przez ludzi

udało mi się obrócić

w kierunku szafki nocnej

i mogę wyłączyć budzik