stary wyjadacz słodyczy
ukrytych na czarną godzinę
i sklepowy manekin
udający ludzką obojętność
rozdzieleni płaską taflą
przymocowaną do ramy lub uchwytu
marzą tylko o tym
żeby być razem
ale wszyscy przechodzą obojętnie
obok tego wiersza
bo tylko ten kto jest bez winy
pierwszy rzuci kamień
wróciłem do miejsca, którego już nie ma.
mówią, że zwariowałem.
tyle jest muzeów, teatrów, galerii,
a on wchodzi do ciemnej sieni.
po omacku szuka klamki.
wariat, idiota!
umarli zapraszają głębiej,
tam gdzie teraz rośnie baźnik i żegawka.
proszę o herbatę z malinowym sokiem.
potem łapię się na tym, że wciąż się boję
świątków o okopconych twarzach,
przenikliwych oczach
i tego, że zobaczą
całą moją przyszłość
intelektualiści ulepszą swoje bomby
lud prosty użyje łomów i siekier
nadejdzie kolejna rzeź albo pogrom
bo nikt nie uwierzył w proroctwa poetów
będziemy mądrzejsi o kolejną wojnę
trupom postawimy pomnik
a zgwałconym romantyczną kolację przy świecach
(z bukietem surówek i wegańskim pasztetem)
na koniec zakrzykniemy że już nigdy więcej!
I tak w kółko aż do usranej śmierci
