Być może

nie będę budził cię w nocy
żeby powiedzieć że kocham
a ty nie pomyślisz o mnie
gdy tylko otworzysz oczy

rano nie wręczę ci kwiatów
i nie pobiegniemy boso
po mokrej trawie pod blokiem
nie zjemy razem śniadania

wychodząc nie dasz mi poczuć
jak męczy długie czekanie
by wreszcie znów być przy tobie
nie będzie wspólnej kolację

bo przecież w życiu być może
że nigdy się nie spotkamy

Matka Boska Karmiąca

pokorne ciele dwie matki
ssie ja ssałem jedną ale
siostra bo matka miała
za mało pokarmu dwie

rodzice zatrudnili mamkę
przychodziła obnażała pierś
jak Matka Boska z obrazu
wiszącego nad wersalką

nie ma już Matki Boskiej
wersalki ani rodziców
tylko zostały reprodukcje
w głowie świętych obrazków

których też już nie ma
i nie ma tamtych ścian
na których były zawieszone
siostra jest ale niepokorna

Piosnka o ślicznym dziewczęciu

siedzi na drewnianym zydelku
antek muzykant ten od myślejków
a jego skrzypeczki tak rzewnie
śpiewają o ślicznym dziewczęciu
co czyste było jak woda w źródełku
aż przyjechał do wioski taki diabeł
wcielony co to ludziska powiadają
że miał kostuchę w ślepiach przekrwionych
spojrzał i zauroczył dziecinę niewinną
wyjechała za nim do dalekiego miasta
ojce łzy wylewali bo znaku życia
nie dawała córuchna ich pierworodna
a jeszcze dziewiątka braci i sióstr
po podwórku biegała ale już nie takich
jak ta najbardziej przez nich umiłowana
i razu pewnego przyjechała wozem kolorowym
w trzysta koni zaprzęgniętym wielka pani
z nosem zadartym wyżej niż dziadkowa topola
zapomniała że ją rodzice hodowali wywłoka
ojciec chwycił za widły i ją z domu pogonił
żeby się pozostałe dzieciaki nie zaraziły
tą wielkopańską chorobą co to ją przywiozła
oj dana oj dana

O Mojej Siostrze P. Wierzbie

Dzieci odleciały do ciepłych krajów
W drugiej połowie lata
Gniazdo na które teraz wszyscy srają
Takie puste bez ich kłótni przy śniadaniu
Ona za nimi nie poleci jest za stara
Trzeba przeczekać złe prognozy w kraju
A zresztą starych drzew się nie przesadza
Jedyne co jej jeszcze pozostało
To sobie popłakać kiedy nikt nie słucha
Jak na płaczącą wierzbę przystało

Jam jest pobłogosławionym

schodząc w dół ulicą lubartowską

napotkałem dwóch może trzech

pijaków nad butelką taniego wina

a raczej nad mokrą po nim plamą

w bramie kamienicy naprzeciwko

wietnamskiej smażalni ryb

której właścicielem był mój sąsiad

Loy już niestety nie jest znaczy

nie ma bo zbankrutował i nie

pamiętam czy był słabym kucharzem

czy może smażona ryba nie pasuje

do taniego wina nieważne

zrobiło mi się ich żal zwyczajnie

jak płakali nad rozbitą butelką

w bramie naprzeciwko smażalni

której niestety już tam nie ma

wygrzebałem z portfela pięć złotych

co miałem odłożone na potem

w sensie na niedzielną tacę

skinąłem na gościa bo

wydawał mi się z nich najstarszy

 podszedł i spojrzał na mnie

tak jak zwykł patrzeć mój ojciec

kiedy go kąpałem po udarze

który tatę pozbawił pewnych

zdolności więc spojrzałem

na niego a on na mnie i rzekł

kierowniku albo kolego

niech ciebie Pan Bóg błogosławi

Idąc w stronę światła

idę długim ciemnym korytarzem
w kierunku białego światła
w głowie wybranych losowo
scenek z poprzedniego życia
multimedialna prezentacja
oglądam pierwszą komunię
a zaraz potem nieudane
zbliżenie pod namiotem w tatrach
i moją matkę w trumnie
na niej ojciec a między nimi
leży pochowana babcia
słyszę jakieś odgłosy
i nie wiem czy ktoś mnie woła
czy to może podziemna stacja
wreszcie dochodzę do światła
rozgadam się dookoła i widzę
na ścianie wypisana ewokacja
cwks legia pany

Zapomnienie

kiedyś zamknąłem się
w sobie przed Bogiem i ludźmi
jeszcze tylko wiatr próbował
mnie przekonać do świata
ożywił uschnięte drzewo
co jak ja tkwiło zrezygnowane
już od tylu lat że nie pamiętam
zielonych listków ni kwiatów
a może tyko poprosił do tańca
teraz puka gałęzią wykręconą
artretyzmem w moją okiennicę
żebym patrzył jak dla mnie tańczy
a wiatr mu skocznie pogwizduje
i dzięki temu zapomninam o tym
co ja właściwie tutaj robię

Równi wobec śmierci

wobec śmierci wszyscy są równi
bez pagonów czy kołnierzy z norek
na golasa jak Pan Bóg stworzył
do jednego dołu i spięci drutem
z tej samej szpuli a gdyby jeszcze
zamiast nadgarstków owinąć im głowy
wyglądaliby prawie jak Oto Człowiek
białe wapno za rozgrzeszenie
bo klecha huśta się na gruszy
od Pańskiego Przemienia jeszcze
tylko wiązka granatów co będzie robić
za wiązankę kwiatów wszak jest wojna
nie ma czasu na przydługawe przemówienia
albo tablice pamiątkowe jutro miejscowi
posadzą brzozę a gdy kiedyś uschnie
to ktoś wykopie nowy dół i tak w kółko
aż do dnia sądu

Za oknem cisza

za oknem krzyczał pies
już którąś noc z kolei
do pewnej suki z trzeciego
ta jednak wolała boksera
który mieszka po drugiej stronie
ten co się ślini
na widok każdej dupy
ale ona jest głupia
jeszcze tego nie wie
że wkrótce ją zostawi
ze szczeniakami
dla jakiejś młodszej
pisk opon i cisza
tylko liszaj ten co wylazł
na ścianie przy łóżku
powiększył się tej nocy
w administracji powiedzieli
że to pękła rura
to dlaczego ma słony smak
zapytałem ale rzucili słuchawką
każdy w kamienicy wie
że to od jej płaczu
co spływa po murze
głaszczę go delikatnie
opuszkami palców bo
tylko tyle mogę zrobić
a za oknem cisza
jak w grobie