Koniec

wyjeżdżają transporty do Auschwitz

ale staramy się o tym nie myśleć

gramy w karty i pijemy wino

w którym jest tyle siarki

jakby było rozlewane w piekle

na rampie przeprowadzają selekcję

kiedy Marta wskakuje mi na kolana

robię się twardy

ale nie ma we mnie nienawiści

stary gramofon próbuje stworzyć nastrój

chociaż krztusi się i rzęzi

przy słowach człowiek oraz teraźniejszość

Marta szepce mi coś do uszka

zapewne jakieś sprośne żarty

i nagle cisza

ktoś zagląda przez wizjer

żeby sprawdzić czy to już 

koniec

Niewesołe miasteczko

pordzewiałe szyldy kolonialnych sklepów

których już nie ma

odciskają swoje piętno

na tym smutnym miasteczku

jakby nikt nie umiał zatrzymać

karuzeli tragicznych zdarzeń

mówią że strach ma wielkie oczy

ale zło ma takie małe

przymrużone ślepka

ciężkie buty z cholewami i karabin

obłąkany mleczarz pcha swój wózek

na chwilę przystaje

wymienia nazwisko i idzie dalej

żeby się rozpłynąć we mgle

Finkelstein Goldstein Langer

odbija się jeszcze echem od ściany

kościoła farnego na której

ktoś napisał białą farbą

ZARAZ WRACAM

Wolność tworzenia

UPADEK WOJOWNIKA

Być może odejdę i już

W centrum wszechświata

Dokładnie odmierzam kroki

i zaznaczam patyczkiem środek

gdyby na wszystko spojrzeć z góry

to można zobaczyć

że tutaj jest centrum wszechświata

na otoczonym koroną drzew placu

wyrysowane kontury domu

sień kuchnia pokój

to nie jest jakiś zwykły dom

z ojcem matką kotem

i talerzem rosołu

ale bez pietruszki na niedzielny obiad

kiedyś chciałem być ptakiem

nie żeby latać

przy większym wysiłku tracę oddech

pragnąłem się znaleźć na samym wierzchołku

tamtego drzewa

na które teraz patrzę przez kuchenne okno

Okno ma sześć stóp szerokości

tam gdzie ta kępka trawy

stoi tapczan a na tapczanie ktoś umiera

pamiętam tylko duże jak węgiel oczy

imię nazwisko oraz fragment

wysuszonego ciała

piec kaflowy stół krzesła szafa

na ścianach wiszą ikony

a pod stopami rosną fiołki

robię bukiecik

(i wkładam do kieliszka)

Nakręcony pajacyk

Kiedyś myślałem

że właśnie tutaj znajdę

to za czym tak tęskni

mój wewnętrzny mechanizm

z naciągniętą sprężynką

co wprawia ciało w rezonans

i nie pozwala zapomnieć

o tym że w moim

wyidealizowanym świecie

jest o wiele przyjemniej

chwytam za coś do pisania

żeby pokazać jak bardzo cierpię

ale druga ręka wyrywa mi długopis

w obawie że mogę sobie coś zrobić

i żebym odłożył to na potem

kiedy już nie będę taki

nakręcony

Epilog

Ciche pragnienie

nie umiem ubrać tego w słowa

lub jeśli wolisz słów mi brak
lecz jest głęboko w mojej głowie
coś czego pragnę mocno tak

a może o tym szumią drzewa
swoją piosenkę śpiewa ptak
lub jest w zapachu kromki chleba
zimą w kominie gwiżdże wiatr

albo ukryte w starych listach
gdzie się zatrzymał lepszy czas
w ociekających sokiem wiśniach
i w tych najcudowniejszych snach