Bajka

żyła jak w bajce
on był księciem
na białym koniu
w lśniącej zbroi
a ona czuła
że wreszcie
jest dla kogoś
kimś wyjątkowym
a może jej się tylko
zdawało?
bo przecież to była
bajka
fikcja literacka...

Może się przydam?

nie podnoś mnie Boże
gdy upadnę
i się potoczę
gdzieś pod szafę
albo wpadnę
w jakąś szparę
w podłodze
pozwól mi tkwić
między deskami
i czekać
aż kiedyś świat
sam mnie odnajdzie
otrzepie z kurzu
podniesie do góry
i odgadnie
do czego służę
a może stwierdzi
że się jeszcze
do czegoś
przydam?

Cofam się o trzy pola

na rozstaju dróg
który to już raz
czyżby dobry Bóg
cofał dla mnie czas
i przewijał film
moich ziemskich ról
próbowałem już
chyba wszystkich dróg
ile jeszcze mam
czy to taka gra
jeden kroczek w przód
a do tyłu dwa
do utraty sił
i rozczarowań
że od początku
ciągle od nowa

Ból istnienia

dla MM-G

utracona niewinność
a z nią spokojny sen
do białego rana
w ustach wciąż
ten cierpki smak
zakazanego jabłka
wykrzywiający je
w nieszczery grymas
imitujący uśmiech
i smutek otwartych oczu
wystawowych okien duszy
nieumiejących ukryć
że prawda jest gorzka
a ciało na białym prześcieradle
jak litery w alfabecie
układające się w ogromny napis
że ISTNIENIE BOLI!

Życzenia

Wszystkim stałym i przypadkowym Czytelnikom mojego bloga, składam najserdeczniejsze życzenia radosnych i rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia oraz wszelkiej pomyślności w nowym roku

Na sam koniec świata

mówią, że się skończy świat
a co z tymi, którym już się skończył
zawalił, rozpadł się jak domek z kart
którzy nie wiedzą, co dalej
może nie mają za co albo dla kogo
i nie wiedzą jak
czy ich świat skończy się drugi raz
a może ten drugi koniec
będzie początkiem czegoś nowego
kto mi odpowie? Majowie?
bo przecież już dawno się skończył
ich prekolumbijski świat …

Doniczka czerwonych pelargonii

może ten wspaniały rycerz z bajki
na którego Pani czeka w oknie
podlewając czerwone pelargonie
zapomniał, że jego życiową misją
jest wspiąć się po Pani balkonie
i pewnie trzeba mu przypomnieć
poświęcając na ten szczytny cel
jedną pelargonię?

Wiatr w kominie

miotam się

w przyciasnym garniturze

codziennych spraw

za kratami

obywatelskich praw

i obowiązków

przykuty

łańcuchem do ściany

ludzkich ograniczeń

krzyczę

z ustami do poduszki

żeby nikt nie usłyszał

duszę się

w ceglanym kominie

zamknięty wiatr