Gdzie jesteś?

tam gdzie dwa błękity łączy
cienka kreska horyzontu

tam gdzie wiatr czochra
czupryny starym topolom

tam gdzie ziemia sięga nieba
że pod stopami chmury

tam gdzie córy Koryntu czekają
przy drodze do nikąd

i jeszcze wszędzie tam
gdzie mówią, że mnie nie ma

Niech mnie pochłonie!

ten błysk w twoich oczach
co na ułamek rozświetlił mrok
by za chwilę zgasnąć
pośpiesznie zakryty kotarą powiek
dostrzegłem go jednak
jak wędrowiec widzi
tańczące ogniki
gdzieś pośród bagien
będę podążał w jego stronę
a jeśli to ogień zwodniczy
to niech mnie pochłonie
mroczna otchłań!
i tak
warto było spróbować

Nić Ariadny

kilka brzęczących monet
za mało, żeby zostać
a wystarczy, żeby odejść
cienką, asfaltową nitką
która wiedzie przez labirynt
spraw przyszłych
by skończyć się za horyzontem
i zapomnieć

Skaranie boskie

unoszę się nad czerwonymi dachami kamienic
niesiony białym dymem z ceglanych kominów
ogarniam wzrokiem cały wszechświat mojego miasta
i zaglądam do okien codziennych ludzkich spraw

a wszystkiemu winne są białe skrzydła wyobraźni
którymi pokarał mnie Pan Bóg za grzechy sprzed lat
moje albo może nawet poprzednich pokoleń
tego nie wiem, niezbadane są wyroki boże

noszę swoje brzemię w pokorze (ono mnie nosi?)
dusza przeżywa niewyobrażalne katusze
gdy nie mogę twardo stąpnąć po bruku ulicy
bo muszę nad czerwonymi dachami kamienic
niesiony białym dymem z ceglanych kominów...

Podmiot liryczny

ten mój

podmiot liryczny

to kawał drania

ale proszę

żeby mnie z nim

nie utożsamiać

ja stoję z boku

to on

jest tutaj sprawcą

całego zamieszania

Chroniczny ból istnienia

(którym się z Wami nie podzielę)

nie podzielę się tym bólem
no nie patrz tak na mnie
to nie jest placek z wiśniami

w sumie nie ma się czym dzielić
ledwo go starczy dla mnie
a zresztą, idź sobie, masz swój