Czarne chmury

iglica kościoła
rozrywa czarną chmurę
o twarzy demona
zanim zdąży rozpętać piekło
nad miasteczkiem
w którym zapach siarki
z pobliskiej kopalni
służy frekwencji
po niedzielnej sumie
wracające dziewczęta
przyspieszają kroku
bo w stawie topielec
już niejedną duszę
zwabił na zatracenie
a w remizie strażackiej
będzie pogadanka
że piekła nie ma
zakończona koncertem
heavymetalowców
z samej stolicy

i znów czarne chmury
zbierają się nad okolicą

Wiem, że straciłem szansę na sławę i pieniądze

w poszukiwaniu nowych doznań
odkrywamy odmienne światy
zamieszkałe przez białe myszki
gdzieś pomiędzy niedzielnym rosołem
a kotletem schabowym który spływa
na podłogę i pewnie przeleży
tak bez ruchu do poniedziałku
jaka jest definicja nieśmiertelności
pyta facet z telewizji w jakimś konkursie
audiotele na najlepszego poetę roku
ale my nie oglądamy telewizora odpowiadam
wtedy pada zmatowiały na podłogę
ułożoną zmyślnie w szachownicę
straciłeś szansę na sławę plus pieniądze
słyszę i proszę o dokładkę mizerii

Tak, złożyłem kwiaty pod pomnikiem Bieruta

kładziemy kwiaty

u stóp człowieka

który skazał dziadka

na czapę za coś

czego nie rozumiem

bo jestem jeszcze mały

a on patrzy na swój zamek

więzienie dla wrogów ustroju

takich jak mój dziadek

i nawet się nie uśmiechnie

kiedy mu kładę

czerwone goździki na bucie

chociaż mówili że kochał

dzieci i kwiaty

Śmierć - jedna wielka mistyfikacja

Być może ta śmierć to mistyfikacja
odegrana dla najbliższej rodziny
kolegów kochanek i ich dzieci
dla świętego spokoju na wieki
performance na którym wszyscy
płaczą bez względu na wiek
przekonania i światopogląd
którego przedmiotem jest ciało
i dusza ale to kwestia sporna
ktoś stoi z boku i trywializuje
inny poszukuje na półkach
biblioteki bizantyjskiej fajek
a ja się pytam po co
wczoraj się pytałem dlaczego

Polityczna kontestacja z β-Karotenem

pierwszy sekretarz partii

zapragnął mieć swój pomnik

że czasu było niewiele

i minus trzydzieści stopni

wybrało materiał odpowiedni

do panującej aury

o dużej plastyczności

lecz mało odporny na odwilż

zleciały się czarne wołgi

wytoczyli oficjele o twarzach

rumianych od mrozu

i niekończących toastów

za zdrowie i powodzenie

wtem ktoś nieopatrznie

jedni mówią że dla żartu

a inni że z desperacji

wyciągnął z kieszeni spodni

marchewkę

Ognie świętego Elma

nieroztropne hurysy

w tańcu zatracone

już nie patrzą na tego

co z nimi flirtował

unosząc sukienki

a wesoły zalotnik

kiedy się przemieni

w ryczącego demona

wysmaga je batem

i szarpiąc za włosy

powali na ziemię

jak ścięte cedry

Antoni Padewski

stanie w oknie 

w obronie

panien mądrych

co dostrzegły

ognie świętego Elma

iskrzące się

w oczach obłędnych tego

który łamie maszty

wyrywa drzewa

albo strąca

płatki w ogrodzie

Paryskie noce

sierpniowe noce są chłodne
na schodach polskiego kościoła
przy rue saint-honoré
ksiądz proboszcz stąpa ostrożnie
by nie rozdeptać mi głowy
dobranoc bez cienia sarkazmu
po którym trochę tęskno
do smaku kolacji domowej
ogromny józek z bieszczad
właśnie wypija mi wodę
a wcześniej uciekł od wojska
je suis polonais
je cherche du travail
odmawiam jak modlitwę
by wreszcie zamknąć oczy
i wrócić na chwilę do kraju

Zapominam

uciekające myśli skaczą
z kamienia na kamień i gubią
cały porządek działań
w roztargnieniu zapominam że
tam oto jest drugi brzeg
a tutaj gubi się mój czas
wypuszczam kolejne słowa
które odbijają się jak kaczki
i znikają kiedy uwaga
przerzuca się na coś innego
przez jej deficyt nie umiem
wyznać miłości bo kocham
bez biernika brzmi jakoś dziwnie

Herbata z róży

wyhodował różę w swoim wnętrzu 

dlaczego to co piękne musi boleć

krew z przygryzionej wargi jedynym

dowodem na wbity w komorę kolec

proszę przybić pacjenta do stołu

rozkazuje ordynator nad umywalką

wspomnień nie trzeba znieczulać

anestezjolog odsłania trzydzieści

srebrnych zębów i wpycha gąbkę

uwiję ci z niej piękny wianek

szepce siostra oddziałowa zadowolona

z wygranej w kości przecież pensje

w służbie zdrowia są takie niskie

nieruchoma linia na monitorze

wskazuje że operacja się udała

instrumentariuszka pada na kolana

z okrzykiem że ta róża jest boska

zagrzebany w kryształowym piasku

na samym dnie kubka czekam

na różaną herbatę