Epilog

Ciche pragnienie

nie umiem ubrać tego w słowa

lub jeśli wolisz słów mi brak
lecz jest głęboko w mojej głowie
coś czego pragnę mocno tak

a może o tym szumią drzewa
swoją piosenkę śpiewa ptak
lub jest w zapachu kromki chleba
zimą w kominie gwiżdże wiatr

albo ukryte w starych listach
gdzie się zatrzymał lepszy czas
w ociekających sokiem wiśniach
i w tych najcudowniejszych snach

Robak

To oni są elitą

a my jesteśmy tylko na przystawkę

ot tak żeby było

w czym pogrzebać widelcem

dlatego witać nasze wnętrza

kurwa

o czym ja w ogóle mówię?

przecież sobie powtarzam

chłopie nie warto

się denerwować

przejdziesz bez echa

jak tajny bączek

bo nie przebijesz głową

wszystkich ścian

spójrz wyszło słońce

a nie powinno

to Bóg zrobił dla ciebie wyjątek

chyba jest mu wstyd

że stworzył takiego

malutkiego robaczka

Rewolucji nie będzie

Potańcówka w stylu

Latina Salsa Cubana

na głowie beret

a ‘la Ernesto Che Guevara

a w kieszeni drelichowej kurtki

Stary człowiek i morze

zwinięty w rulon

z plamami po tłustoczwartkowych

faworkach na tej stronie

gdzie jest:

- nie - powiedział chłopiec

- ale ja potrafię wypatrzyć to

czego on nie dojrzy

na przykład kołującego ptaka

i namówię go

żeby popłynął za delfinami

wtedy podeszła do mnie

i powiedziała że mój gramofon

ma przyspieszone obroty

- grafoman - zażartowałem

ale ona była już zajęta

jedzeniem burrito

Półkotapczan

Kiedyś wszystko było na kartki

oprócz miłości

prokreacyjne fabryki

szły pełną parą

na trzy zmiany

i nawet w niedzielę

aby wypełnić wrzaskiem

peerelowskie blokowiska

kiedy przyjeżdżały

czarne wołgi

żeby zmniejszyć

liczebność populacji

ludzie stali w kolejkach

po chleb albo masło

chcieli się wzmocnić

przed późnonocną kopulacją

telewizory płakały

że jest zimno

oraz że robotnicy-stoczniowcy

a wszystkie wersalki

lub półkotapczany

wystane na zmianę

z dziadkiem czy babcią

skakały aż pod sufit

radośnie jęcząc

że jest źle

ale mogło być gorzej  

Białe koszule

te dwa bloki były zawsze
odkąd pamięta
połączone sznurem
na wysokości ramion
przeciętnej kobiety
dla niektórych najważniejszej
osoby na tym osiedlu
robiącej pranie
w pralni na strychu
rządek białych koszul
huśtał się bezwładnie
jakby się chciały poddać

według moich obserwacji
ludzie umierają wtedy
kiedy nie mają o co walczyć
tak umarła moja matka
mój ojciec i jeszcze kilka
bliskich mi osób
które wymienię
dopiero wtedy
gdy będę dawał na wypominki
a teraz
próbuję sobie przypomnieć
ile było tych koszul

Poniedziałek

jak czerwona rewolucja

lub niebieskich garść tabletek

uchwalona konstytucja

czy Apollo bez skarpetek

albo wina ze dwie stągwie

a najlepiej tak ze cztery

szybkiej jazdy trzy chorągwie

pierś gotowa na ordery

jak hurysa bez bielizny

ale za to w dobrym kremie

na podbrzuszu żadnej blizny

rezerwacja w La Boheme

korzystając z wolnej chwili

życzę wszystkim bez wyjątku

niech nam taki moi mili

będzie tydzień od początku

Na śmierć Jeżynki żałobny rapsod

i właśnie padła mi komórka

jak pada jabłko od jabłoni

lub blady strach na twarz turysty

kiedy go goni stado słoni

była mi prawie tak jak córka

a jest daleka jak sąsiadka

właśnie odeszła mi komórka

kochanka żona nawet matka

kiedyś tuliłem ją w kieszeni

tej co jest blisko sami wiecie

a ona wibracjami swemi

słodko łechtała ecie-pecie

co teraz czuję? nie zgadujcie

lecz wam podpowiem groch z kapustą

wszak nie nałożę sobie przecie

pomilczę ach nad miską pustą

Smutne miasteczko

sentymentalny siąpi deszczyk
melancholijną roniąc łezkę
gdy mu spóźniony lekko wietrzyk
cichutko nuci swą piosenkę

dawno skończyły się czereśnie
a razem z nimi stary klasztor
odeszli wszyscy ci najlepsi
i w szklanych oczach zgasło światło

już posiwiało z niekochania
za oknem stare moje miasto
i już przed mrokiem się nie wzbrania
nocy wełnianym czarnym płaszczem

nie mają komu szumieć drzewa
i tylko wiatr pod nosem nuci
lecz skończy kiedy będzie trzeba
pójdzie i nigdy tu nie wróci