Schody

Najgorsze jest to

że nie umiem odpowiedzieć

kiedy ktoś pyta mnie o drogę

nie wiem gdzie będę jutro

i za jakie grzechy

wczoraj leży w ciemnej piwnicy

i nawet się nie porusza

tylko czeka żebym przyszedł

zapalił światło

i wygłosił swój monolog o tym

jak bardzo tęsknię

tymczasem funkcjonuję

między parterem a piętrem

ćwiczę wbieganie po dwa stopnie

albo zjeżdżanie po poręczy

nawet dobrze mi wychodzi

jeśli chcesz

to możemy się kiedyś spotkać

na strychu jest najwięcej światła

przez okno widać niebo

Do zobaczenia

wszystkie dni są policzone skrupulatnie

skupmy się na tym

że za chwilę słońce utopi się w stawie

i zniknie

nic więcej się nie wydarzy

więc pozostaje nam wierzyć

w kolejną część cyklu

ale to dopiero jutro

nikt nie będzie pamiętał naszych twarzy

może kilka słów rzuconych na wiatr

co przyszedł żeby się pożegnać

i wytarmosić za włosy starą wierzbę

która zawsze płacze

jakby się czegoś bała

albo jej było przykro

że nas więcej nie zobaczy

bo jeśli nawet

to przecież już nigdy nie będzie tak samo

jak dawniej

Nieśmiertelność

leżę przykryty

warstwą gnijących liści

i boję się poruszyć

niech myślą że mnie nie ma

albo że umarłem

nieśmiertelność w mojej sytuacji

to byłby ogromny sukces

mógłbym w nieskończoność udawać trupa

licząc że może znajdzie się ktoś dobry

kto zwróci uwagę

na prowizoryczny krzyżyk

z sosnowych igieł

i wpuści trochę światła do środka

nabiorę energii

aby zakopać się

głębiej

Dupka z chleba

liczy się poczet królów polskich
wciśniętych między przegródki
portfelika z miękkiej skórki 
przyszytego do serca złotą nitką
od louisa vuittona
jakby całe to zmartwychwstanie
miało polegać głównie na tym
żeby się nawpierdalać jajek 
na twardo i z majonezem babuni 
oddanej do domu spokojnego zdychania
jeszcze tylko kilka szklaneczek szkockiej
i już można pogadać z kiblem

o życiu które teraz smakuje
wczorajszą skarpetką rzuconą tak
jak się rzuca babę z brzuchem
hosanna na wysokości 
wyśpiewują fejsbukowi profeci
którzy cały proces krzyżowania
odkładają do jutra robiąc sobie
kolorowe jaja dla lajków albo dlatego

że pewnie sami nie znają
odpowiedzi

Forma

To straszne

że nigdy nie opanowałem

trudnej sztuki

zwijania języka

w trąbkę

Widziałem

prawdziwych artystów

plujących przez swoje trąbki

w sposób bardzo

widowiskowy

Szkoda

że nigdy mnie nie przyjmą

to elitarnego klubu

językowych trębaczy

namaszczonych przez

Stwórcę

Błąkam się

po mieście

w poszukiwaniu formy

dla mojego języka

i pluję sobie w brodę

Dłonie

gdybym miał dłonie jak bochny

wiejskiego chleba

mógłbym ci przynieść
z naszego ogrodu

całą złocistą słodycz

i nie uronić już

ani jednej kropli na poduszkę

która pamięta

te wszystkie dni i noce

stracone bezpowrotnie

gdybym miał dłonie jak bochny

wiejskiego chleba

mógłbym niezdarnie dotykać

twych miękkich włosów

żebyś mnie mogła poczuć

i zasnąć snem spokojnym

że już ci nigdy nie zabraknie

prawdziwego ciepła

gdybym miał dłonie jak bochny

wiejskiego chleba

mógłbym załamywać ręce

w sposób

niezwykle spektakularny

cudownie

byłoby pokazać światu

że moje załamanie

jest teraz największe

tymczasem muszę 

coś z nimi zrobić

Proszę

życie gra na emocjach

swój koncert życzeń

którym zawsze czegoś brakuje

żeby się spełnić

więc nie stój proszę

i nie patrz tak na mnie

tylko chodź

depcz mi po piętach

spiesz się

ale nie każ mi czekać

modlić się

o uniesienie rolet

i złote słońce

niech wypełni ten mroczny pokój

swoim ciepłem

a z nadejściem wiosny

powrócą wszyscy ci

którzy są teraz wysoko

w ogrodzie za domem

zakwitnie nadzieja

pachnąca deszczem

i gdyby miał to być tylko sen

spraw proszę żeby...

O przyjaźni

czy pamiętasz

jak skakaliśmy za sobą w ogień

albo wyjadaliśmy z beczki śledzie

marynowane w zalewie a ‘la Bismarck

żeby wreszcie usiąść

i popatrzeć razem w tym samym kierunku

na wschody albo na zachody słońca

które zlizywało ze stóp rosę

a czas nieubłaganie

deptał nam po piętach

świat był maleńki jak orzeszek

uczyliśmy się nim dzielić

zawsze gotowi żeby oddać swoją połowę

jednym spojrzeniem

potrafiliśmy powiedzieć wszystko

naiwnie wierząc

w nieśmiertelność

Teraz

Świat jest piękny i kolorowy

jak przydrożna dziwka

pomalowana w taki sposób

aby nikomu nie robić złudzeń

Bóg bezradnie rozkłada ręce

udając że już go nie ma

ale jest plastikowy kwiatek

i lampka z wypalonym wkładem

A nas bezimiennych kierowców

jutro nikt nie będzie pamiętał

bo liczy się tu i teraz

bez zbędnych pytań o wczoraj

Na zimnym kamieniu torebka

w której świat trzyma swoje skarby

chusteczki do higieny intymnej

i telefon z nieodebranym połączeniem