Stadium

 wszedłem na wymarły portal

na którym już nie ma żywego słowa

bogowie poezji odlecieli

spijać nektar z oczu nowych wyznawców

a ja stoję jak oderwany od rzeczywistości

i nie mam do czego się przyczepić

żeby poczekać na nowe życie

Lipiec

 ludzie gromadzą się na dzikiej czereśni

i jak stado szpaków skaczą sobie do oczu

odkąd pokrzywy zarosły tajemne przejście

trzeba przechodzić przez pralnię chemiczną

dawniej był tam sklep kolonialny

a jego właściciel rozgryzł ampułkę z trucizną

lecz nie wiadomo dlaczego akurat on

lato w studni podwórza wygląda koszmarnie

ale do much można się przyzwyczaić

z okna na piętrze wypada wiązanka chujów i kurew

żeby upaść na chodnik razem z tynkiem

kamienica charczy i świszczy w przedagonalnym pobudzeniu

bo pewnie jutro ktoś uśnie z zapalonym papierosem

Poniedziałek

 jak czerwona rewolucja

lub niebieskich garść tabletek

uchwalona konstytucja

czy Apollo bez skarpetek

albo wina ze dwie stągwie

a najlepiej tak ze cztery

szybkiej jazdy trzy chorągwie

pierś gotowa na ordery

jak hurysa bez bielizny

ale za to w dobrym kremie

na podbrzuszu żadnej blizny

rezerwacja w La Boheme

korzystając z wolnej chwili

życzę wszystkim bez wyjątku

niech nam taki moi mili

będzie tydzień od początku

Bim-bam-bom

co robi poezja

w świecie dzieciobójców

gdzie dobry wiersz trzeba pokazać palcem

ludzie boją się wpadać w zachwyt

bo wszyscy czekają na pozytywną recenzję

i koniec świata

który poprzedzi kolejna rzeź albo pogrom

ktoś ukrzyżuje boga

a ktoś inny wygra samochód na loterii

pozostali pójdą za głosem serca

bijącego na trwogę

Unaocznienie

 oto człowiek

z drobinką kosmosu w oku

ciało obce zupełnie

jak myśl wyrwana z kontekstu

i niesiona wiatrem

aż tutaj

Kamień

 stary wyjadacz słodyczy

ukrytych na czarną godzinę

i sklepowy manekin

udający ludzką obojętność

rozdzieleni płaską taflą

przymocowaną do ramy lub uchwytu

marzą tylko o tym

żeby być razem

ale wszyscy przechodzą obojętnie

obok tego wiersza

bo tylko ten kto jest bez winy

pierwszy rzuci kamień

 

Powrót

 wróciłem do miejsca, którego już nie ma.

mówią, że zwariowałem.

tyle jest muzeów, teatrów, galerii,

a on wchodzi do ciemnej sieni.

po omacku szuka klamki.

wariat, idiota!

umarli zapraszają głębiej,

tam gdzie teraz rośnie baźnik i żegawka.

proszę o herbatę z malinowym sokiem.

potem łapię się na tym, że wciąż się boję

świątków o okopconych twarzach,

przenikliwych oczach

i tego, że zobaczą

całą moją przyszłość

Karuzela

intelektualiści ulepszą swoje bomby

lud prosty użyje łomów i siekier

nadejdzie kolejna rzeź albo pogrom

bo nikt nie uwierzył w proroctwa poetów

będziemy mądrzejsi o kolejną wojnę

trupom postawimy pomnik

a zgwałconym romantyczną kolację przy świecach

(z bukietem surówek i wegańskim pasztetem)

na koniec zakrzykniemy że już nigdy więcej!

I tak w kółko aż do usranej śmierci