Piekło-niebo

odprowadzam wzrokiem

życie co nie będzie moje

w odrapanej windzie

i z oplutym przyciskiem stop

niewymiarowy grobowiec

w którym trumny przewozi się

na baczność i z opuszczoną głową

bo nie mam odwagi spojrzeć

w te uśmiechające się oczy

może przez moją czapkę pilotkę

wyglądam jak idiota wiem o tym

i odwzajemniam kiedy nie patrzą

gdy winda zatrzymuje się na piątym

muszę wymamrotać do widzenia

wziąć głęboki oddech i pogodzić

z tym że ja mieszkam na ósmym

Krótki kurs przewijania

dobry pomysł ma wielu ojców
jest podobny do listonosza
do pana z gazowni i ... moje oczy
zabieram sie do niego od końca
znaczy od dupy strony śmierdzącej
sprawy ciężar biorę w dwa palce
odpowiedzialne rodzicielstwo
jeszcze dwa rozdziały i powiem
na siebie wyduszę krem do pupek
że niby już jestem pełną gębą
i zaokrąglonym brzuszkiem
jak w szóstym miesiącu gdy z butelki
ulewa się pianka trzeba nadpić
a mówią że matka jest najważniejsza

Podróż do wnętrza ziemi

pamiętam moją pierwszą podróż
miałem przywieźć cudowne lekarstwo
związałem buty i spałem na dworcu

pocałuj mnie ale tak żebym już nigdy więcej
nie pragnął czy ktoś z państwa gnił na łóżku
w sensie dosłownym? dlatego się tak wiercisz
śpij! nie mogę zasnąć boję się że zapomnę

po co tu jestem? chyba jestem misjonarzem
muszę oszukać siebie ciebie i jeszcze parę osób
a potem pisać minimum dwa razy dziennie
rano i wieczorem przecież nikt nie będzie czytał

bo tego nie widać wszystko jest ukryte pod skórą
w głowie oczach ktoś podpowiada żebym skończył
przestało padać niebo się rozjaśnia

chłopczyku gdzie jest twoja mamusia? ty nie wiesz
że nie można spać na dworcu? przecież nie śpię
boję się zasnąć

Będę księciem

na prawo ruchome pieski na lewo
poruszam się środkiem ciemną doliną
jasność nastanie o piątej trzydzieści
imieniny obchodzą Jacek i Barbara

szerokim łukiem bo się mnie lęka
narzeczona para a ja nie jestem taki zły
chata Morgana majaczy w mroku cel
uświęca środki klękam na jedno kolano

poprawiam sznurowadło teraz na drugie
któraś pomyśli że jakiś święty może się
zakocha a potem na konia i skacz
po balkonach na ósme piętro puk puk

kto tam? twój książę z bajki

Drzewko szczęścia

tym wszystkim ludziom, których się nosi w portfelach

uschło mi drzewko szczęścia
a najbardziej szkoda twarzy

robią się malutkie i pożółkłe
wkładam chronologicznie do portfela

leżą główka przy główce pomarszczone
niepewne czy kiedyś całkiem nie znikną

ale ja dbam o moje drzewko
wyjmuję i na powrót układam listki

matka babcia ojciec dziadek brat ...

***

opowiadam o sobie
z takim entuzjazmem że ludzie
przystają zapytać o godzinę
albo pożyczyć na bułkę

ktoś przyklęka
i majstruje przy sznurowadle
jakbym był jakimś autorytetem
od rozsupływania wątków

mój cień się wydłuża
że głową sięgam gontów
skąd już tylko krok do miejsca
gdzie człowiek jest równy bogom

musisz się nauczyć
równiutko wycierać nos
bo wychodzenie za mankiet
jest nieestetyczne podpowiada mi

rozsądek

Starodrzew

czerwonozłoty dywan zapada się
pachnie wilgocią i gnijącymi liśćmi
na suficie kłębią się brudne chmury
a przez otwarte okna wlatuje szum
parkowych drzew z których jedno
stoi tam gdzie stary kaflowy piec
i nic sobie nie robi z tego że teraz
noce są takie chłodne

starych drzew się nie przesadza
szepce babcia a ojciec ma taką minę
jakby się żegnał gdy ona przykłada do pieca
poduszkę żeby nie kaszleć i nie pluć
do chusteczki ukrywanej w rękawie
później leży nieruchomo wpatrzona
w jakiś punkt spoglądam w tamtą stronę
i widzę kawałek wyszczerbionego muru
a dalej parkową alejkę

Mam suchą twarz

pieką mnie oczy
od gapienia się na horyzont
przez lornetkę prezent
z pierwszej komunii

mam oglądać dupy w oknach
a nie zawracać gitarę
siedzieć w pokoju i czekać
na zmiany ustrojowe

to jest kara za trzepanie
jęzorem o tym samym
jesteś jeszcze za mały
żeby wiedzieć co tam jest

po drugiej stronie

La dernière danse (sans culottes)

tańczymy menueta

kwintet smyczkowy

gra czysto i tak pięknie

trzepoczą migoczą rzęsy

marszczysz nosek

podajesz prawą rękę

teraz lewą figura zet

rozchylasz wargi

gdzie twój mąż gbur

i prostak kiedyś go wyzwę

wezmę tylko kilka lekcji

u najlepszego fechmistrza

z samej Wenecji przybył

na moją serdeczną prośbę

posadzka jak lustro

odkrywa nasz sekret

cóż to za hałas na dworze

przed pałacem gromadzi się

motłoch nie przestawajcie

grajcież na litość boską

Bastylia wzięta! to koniec

romansu na trzy czwarte

i bez pantalonów