Irrumabo

och jakże łatwo jest to wszystko ogołocić

pozbawić ozdobników i wyszukanych metafor

jak muślinowego tiulu który chroni

przed ciekawskim spojrzeniem ignoranta

dla którego nie ma żadnej świętości

jest tylko kawał czerwonego mięsa na talerzu

bez zbędnych ceremonii przy świecach

zapachu pąsowej róży

i połyskującej kropelki szczęścia na policzku

kiedy ołtarz magicznego misterium

zamienia się w zwykłą wersalkę

na której umiera poezja

Bez pamięci

proszę zaczaruj mnie od nowa

nadaj właściwy życiu bieg

ubierz w te dwa cudowne słowa

na czystych myśli białym tle

dotknij magiczną różdżką wspomnień

i niech w niepamięć pójdą złe

ale nie pozwól mi zapomnieć

że bez pamięci kocham cię

Ach żyję, żyję

zdecydowanie wolę wzloty

te krótkie chwile uniesień

ponad przeciętność

zapomnianych cmentarzysk

gdzie upadłe anioły

bezradnie rozkładają skrzydła

a przeszłość jest rozbita

na małe kawałeczki

kolorowe szkiełka

i ten przenikliwy chłód

czy właśnie za to mnie nienawidzisz

że próbuję stamtąd uciec?

ja bezimienny bohater

nierównych bojów z samym sobą

który jeszcze wierzy

w szczęśliwe zakończenia

albo czułe pocałunki na dobranoc

bez sztucznych kwiatów

i fałszywych uśmiechów

porcelanowych twarzy

"Podaj mi rękę - mówi anioł"

Lekcja miłości

Nowe życie