Oczy

zawalenie się świata

jest jak każdy inny kataklizm

spektakularne

i przewlekle bolesne

zaczynając od głowy

a kończąc w charakterze manekina

posadzonego przy stole

jedz bo nie urośniesz

uśmiechają się życzliwi

szydercy

faszerując mnie na powrót

obrazami z przeszłości

od których

mam takie malutkie oczy

Niebo-Piekło

a mogliśmy uwić sobie gniazdko

na dachu komitetu wojewódzkiego

z panoramicznym widokiem

na protestujące miasto

wszystko było świeże i kwitnące

gdy wiatr zmian unosił spódniczki

odsłaniając nasz stosunek

do otaczającej rzeczywistości

bo tam na górze było niebo

względnego dobrobytu którego

tu na dole brakowało jak chleba

z reglamentowanym masłem

wyobrażałem sobie że jesteś aniołem

z jednym krwawym skrzydłem na drzewcu

i zstąpiłem za tobą na ziemię

upadłem i już się nie podniosłem

Do największych wrogów!

jakimż trzeba być człowiekiem

żeby zabić w sobie dziecię?

zdusić tej beztroski iskrę

co i w starczym oku błyśnie

gdy nadziei tli się płomień

jeszcze wszystko nie skończone

póki krew pulsuje w żyłach

i w środku jest ta siła

dla rozumu niepojęta

tajemnicza albo święta

która każe zejść po schodach

iść do sklepu kupić loda

dobrze jeśli gałkowany

i z tym lodem nielizanym

stanąć oko w oko z wrogiem

co największą budzi trwogę

a najlepiej ze śmiertelnym

sukinsynem lub cholernym

aby ładnie tak spuentować

to wypada poczęstować

ale musi być wesoło

więc najlepiej jeśli w czoło

Rozanielony angelolog

nie mogę oderwać wzroku

od cherubinowego błękitu

który czasem zmienia się w modry

ale w dokumentach urzędowych

jest niebieski

wszystko zależy od pory dnia

albo intensywności uczuć

zgaduję jaki będzie rano

gdy pierwszy promień słońca

rozleje się złotą plamą

na pościeli

na przykład przy kolacji

był szafirowy i chciał mnie skusić

migoczącymi ognikami świecy

które tańczyły jeszcze długo

na tle atramentowej nocy

Nawet, nawet!

nawet ci wszyscy z dorobkiem

którzy wyjmują na noc szczęki

żeby nie umrzeć ze zgryzoty

i wrzucają je do słoiczka

po musztardzie sarepskiej

na bazie gorczycy i octu

aby dodać do wypoczynku

choć odrobinę pikanterii

a może tylko szczyptę wspomnień

słodkich jak chude mleko

z jednej piersi potem z drugiej

i na powrót z tej pierwszej

nawet oni nie wiedzą

czy będzie ze mnie prawdziwy

ten najprawdziwszy czy może tylko

śmierdzące ścierwo toczone

przez białe robaki które są gotowe

przekręcić moje nazwisko

gdyby je ktoś zapytał

co dzisiaj jadły na obiad

a przecież bilet do wieczności

leży na wyciagnięcie ręki

wystarczy tylko wziąć długopis

i napisać coś na brudno

Między Bogiem, a prawdą

świat jest zbudowany z porażek

przedwcześnie poskręcanych w konwulsjach

na łożach nienasyconych

ostatniej kropli i błędnego spojrzenia

na to co przeminęło że ledwie człowiek

zdąży się nacieszyć

trzeba wszystko zapakować do worków

koniecznie czarnych

Ballada o Marku/Zegarku

prawdę mówiąc nie był jeszcze taki stary
na przegubie mechaniczny miał zegarek
i choć widział wszystkie wojny jak na dłoni
to był zawsze pozytywnie nakręcony

jego dziadek bił się dzielnie z bolszewikiem
potem ojciec ten miał zostać kanonikiem
ale wolał bić rekordy z kobietami
no i syn co ciągle bije się z myślami

czas najwyższy aby ładnie to spuentować
nim cyferblat się za mankiet całkiem schowa
z drugiej strony i tu nie chcę być niegrzeczny
powiem że mi wcale się nie spieszy

Październikowi jest dobrze w czerwonym

pierepałka, pierepałka
rzewnie szlocha bałałajka
i harmoszka też niejedną
roni ślozę

rańsze była rewolucja
zdies unijna konstytucja
i granice są odkryte
dobry Boże

wywiezieni czterej śpiący
jakby słabiej świeci sołńce
biełyj niedźwiedź nostalgicznie
wodzi wzrokiem

diadko Stalin brudno-szary
ktoś dorobił okulary
diemokracyja zaraz wyjdzie
wszystkim bokiem

Śmierć w oczach

stoimy przed przejazdem kolejowym
młodzi nie mogą się już doczekać
a starzy wyczytują nazwiska
przy drzewie z klepsydrami

ktoś przejeżdża na drugą stronę
zniecierpliwiony czekaniem
(jak na zbawienie)
i zaraz pojawia się ktoś inny
żeby sprawdzić czy tamten zdążył
(czy musi jeszcze poczekać)

otwieram okno aby pokazać palcem
na ślady po starych klepsydrach
i że to drzewo też jest już prawie umarłe
ale nikt nie zwraca na mnie uwagi

może z wyjątkiem maszynisty
który ma teraz śmierć w oczach