Pozbywanie się złudzeń

nie widzę postaci tylko ich wydłużone cienie
układają się na kształt tarczy zegara
ja stoję po środku a one kręcą się
do melodii którą ostatni raz słyszałem
będąc dzieckiem

wyciągam ręce bo tęsknię za czymś więcej
niż tylko popękana kora parkowych drzew
wtedy one podrywają się spłoszone
żeby za chwilę zniknąć w gęstwinie gałęzi
i pozbawić mnie złudzeń

Happy Birthday Mr. President

twój lukrowany uśmiech
i dwie wisienki
wciśnięte w oczodoły
sprawiają że nie wiem czy
siedzi w tobie M. Monroe
czy może jednak A. Capone
jeszcze ten huk
truskawkowych piccolo
w połączeniu z fałszywym sto lat
a wszystko chyba tylko po to
żeby nie zasnąć pod stołem
bo wtedy zamiast świeczek
postawisz mi znicz

Zbrodnia doskonała, opisana w sposób daleki od ideału

na wpół-leżąc
ze współczesnym atrybutem władzy w dłoni
(tutaj w zależności od wyobraźni
mógł to być pilot ale mogło być dużo gorzej)
przykryty ciepłym pledem w kolorze purpury
z dodatkiem zgniłej zieleni za oknem
Pan (proszę traktować bardziej jako formę
grzecznościową niż tytuł)
obmyślał misterny plan (ewentualnie uknuwał)
okropniej zbrodni

w tym miejscu proszę sprawdzić czy w pobliżu
nie ma osób nieletnich bo będzie się działo

ów plan
chodził mu po głowie od tygodni
(jeśli nie od miesięcy)
był chyba równie intrygujący co rozwój wydarzeń
w jednym polskim serialu na M.
może już przejdę do sedna bo wyczuwam
że większość czytelników właśnie robi sobie
przerwę na kawę tudzież herbatę

uwaga!

(wyjawię ofiarę której imię zrekompensuje
państwu cały trud dotarcia
aż do tego miejsca)?

N-u-d-a

Rytualny zabieg oczyszczająco-pielęgnacyjny

nie umiem wyczytać
z tych kilku orłów i reszek
rozsypanych na dłoni
czy było warto albo
ile można poświęcić
więc wyrzucam wszystko
choćby najmniejszą gorycz
(nie przywiązuję się do rzeczy)
i nasłuchując odpowiedzi
zanurzam twarz w święconej wodzie
wierzę w jej kojące właściwości
bo na koniec czuję się
wypielęgnowany i oczyszczony
wychodzę i idę prosto do nieba

Uliczny sprzedawca papierosów

nawet nie widać kręgów
na ledwie muśniętej
powierzchni kałuży
co na krótką chwile
zamienia się w cudowny obraz

stoję na wyciągnięcie ręki
i chyba mógłbym dotknąć
rozpiętych skrzydeł płaszcza
poczuć na twarzy lekki powiew
ale się boję

sens mojego istnienia
to jest ten właśnie moment
później jest tylko brudna ulica
która z każdą następną godziną
robi się czarna i pusta

aż się nie mogę doczekać jutra

Dzień-ciołek

wesoło świeci słonko
i twarz bez szczypty pudru
do nieba leć biedronko
na pączku dużo lukru

a kiedy się rymuje
przy pełnym audytorium
nie ważne czy smakuje
nagrobne lapidarium

zmiażdżonej muchy truchło
i już nie po raz pierwszy
bo jutro będzie futro
a dzisiaj będzie wierszyk

Cztery pory roku

kiedyś wyrośnie tu zboże
pszeniczne łany będą falować
za każdym poruszeniem rozgrzanego powietrza
tutaj znajdą schronienie polne zwierzęta
a na niebie zatańczą ptaszki najpiękniej
jak to tylko one potrafią

ale niech już spadnie śnieg
i niech zasłoni niespełnione nadzieje
spisane na kawałku papieru przesiąkniętym
prawdziwym uczuciem i tęsknotą za domem
a gdy rdza uprzątnie stalowe szkielety
do ostatniego guzika

nadejdzie wiosna

Ja, cisza i on

kiedy mu powiedziałem
ze go już nie kocham
uniósł się lekko w fotelu
a potem
ostentacyjnie zagasił papierosa
na wyciągniętej dłoni
jakby chciał mi pokazać ze to on
jest tutaj prawdziwym facetem
i rozstaliśmy się bez jednej kropli
deszczu

kiedy czekał na mnie na lotnisku
z ciepłą kurtką
udawałem
że nie jest mi zimno
połamaliśmy się opłatkiem
bez jednego słowa
i wtedy on mnie zostawił
czasem przychodzę do niego pogadać
ale milczy jak prawdziwy
facet