Rytuał

obiecał że ją zabierze na sam koniec świata
tam gdzie ziemia łączy się z niebem 
w jedno ciało zwinięte w kłębek
którego widać tylko połowę
a drugą trzeba sobie wyobrazić
gdzieś pomiędzy życiem a śmiercią
jest wąska brama i on ją przeprowadzi
cały rytuał będzie trwał tyle
co narodziny łzawej kropli
wymagam od ciebie bezgranicznego zaufania
powiedział i położył dłoń na jej sercu
zrobiła wszystko co jej rozkazał
ból wymieszał się z przyjemnością
i nie wiedziała czy to już koniec
czy może dopiero początek
leżała patrząc w jeden punkt
oddalony od niej o całe lata świetlne
spróbowała to wszystko zrozumieć
a on tylko patrzył

Bez fajerwerków i szampana

zanim położę się spać
popatrzę jeszcze przez chwilę
na upadek współczesnej cywilizacji
w zasadzie nic spektakularnego
małe miasteczko w centralnej Polsce
ulica a na ulicy czerwony samochód
z oddali dobiega szczekanie psa
wymieszane z zapowiedzią rychłego końca
staruszka z czwartego piętra 
nie dowierza albo niedosłyszy 
i robi się nieprzyjemnie głośno
sięgam po papierosa bo nie wiem
co zrobić z nagą prawdą
najchętniej ubrałbym ją w jakieś słowa
i odesłał ale się boję samotności
proponuję herbatę 
a ona woli kawę
koniecznie gorzką i czarną

Marynarka

odkąd zamieszkałem na wyspie
przeludnionej i gwarnej
gdzie ptasi świergot
miesza się ze śpiewem zakładowych syren
tubylcy wylewają się z bram
i płyną w dół wąskimi uliczkami 
ze swoich fabryk
wprost do ciasnych czynszowych kajut
z oknami na śmietnik
ich dzieci grają w klasy
zamiast próbować się wyrwać
uwolnić od tych cuchnących podwórek
ślepych uliczek i latarni 
które zamiast pokazywać kierunek
odkrywają przede mną całą prawdę
o tym miejscu
a ja zamiast się bujać 
na starym taborecie bez jednej nogi
zakładam sztruksową marynarkę
i zanurzam się w mrok 
nasłuchując przyjaznych odgłosów
dzięki którym mógłbym się poczuć
przynajmniej przez chwilę
jak w domu

Z martwych

wszystko co było
tak nagle odeszło
zgasło skończone
zamknięte na amen

jak tamto lato
albo puste krzesło
słowo z piosenki
prawie zapomnianej

gdy ciężkie wieko
przed wzrokiem zakryło
bez pożegnania
że z martwych powstanie

Transformacja

w miejsce powszechnej kontestacji

nastało wielkie budowanie

od rozczarowań i frustracji

po narodowe zmartwychwstanie

był dzieckiem młodej demokracji

owocem przemian ustrojowych

zrodzonym w czasach transformacji

i systemowej przebudowy

on z krwi i kości proletariusz

ona po ojcach burżuazja

on miał w dowodzie Pytka Dariusz

ona Wiśniewska Anastazja

wiatr zmian podwiewał jej sukienki

tak jakoś zgrabnie je unosił

że zrobił się w kolanach miętki

dała bo ślicznie ją poprosił

żyliby długo i szczęśliwie

i mógłbym za to oddać głowę

lecz skłóciły ich straszliwie

różnice światopoglądowe

Lekkość

lubię obserwować

jak zwyczajni pożeracze surowego mięsa

próbują wzbić się do nieba

ponad przeciętność

poszybować wysoko

gdzie już nie sięga wieża kościoła

zadzieram głowę

żeby sobie wyobrazić

jakby to było tam w górze

kiedy już nie trzeba

dotykać stopami spraw doczesnych

bo wszystko jest na wyciągniecie ręki

nawet jabłka z najwyższego drzewa

bez obaw że ktoś złapie za kołnierz

wyrzuci i jeszcze powie o ciężkiej pracy

albo że w życiu 

nie ma lekko

Schody

Najgorsze jest to

że nie umiem odpowiedzieć

kiedy ktoś pyta mnie o drogę

nie wiem gdzie będę jutro

i za jakie grzechy

wczoraj leży w ciemnej piwnicy

i nawet się nie porusza

tylko czeka żebym przyszedł

zapalił światło

i wygłosił swój monolog o tym

jak bardzo tęsknię

tymczasem funkcjonuję

między parterem a piętrem

ćwiczę wbieganie po dwa stopnie

albo zjeżdżanie po poręczy

nawet dobrze mi wychodzi

jeśli chcesz

to możemy się kiedyś spotkać

na strychu jest najwięcej światła

przez okno widać niebo

Do zobaczenia

wszystkie dni są policzone skrupulatnie

skupmy się na tym

że za chwilę słońce utopi się w stawie

i zniknie

nic więcej się nie wydarzy

więc pozostaje nam wierzyć

w kolejną część cyklu

ale to dopiero jutro

nikt nie będzie pamiętał naszych twarzy

może kilka słów rzuconych na wiatr

co przyszedł żeby się pożegnać

i wytarmosić za włosy starą wierzbę

która zawsze płacze

jakby się czegoś bała

albo jej było przykro

że nas więcej nie zobaczy

bo jeśli nawet

to przecież już nigdy nie będzie tak samo

jak dawniej

Nieśmiertelność

leżę przykryty

warstwą gnijących liści

i boję się poruszyć

niech myślą że mnie nie ma

albo że umarłem

nieśmiertelność w mojej sytuacji

to byłby ogromny sukces

mógłbym w nieskończoność udawać trupa

licząc że może znajdzie się ktoś dobry

kto zwróci uwagę

na prowizoryczny krzyżyk

z sosnowych igieł

i wpuści trochę światła do środka

nabiorę energii

aby zakopać się

głębiej